เมื่ออยู่ริมฝั่งชล ฉันยลทุกยามเย็น

พักในร่มเงาไม้เอน ฉันมองเห็นนกบินกลับรัง

ตะวันใกล้จะลับแล้ว เห็นเรือแจวอยู่ริมฝั่ง

เฝ้าแต่ครวญ แต่ครวญหาน้ำตาหลั่งจึงร้องสั่งอาลัย

* เฝ้าแต่ครวญสั่งคำ แม้เรือลอยลำไป

พบคนที่เคยซึ้งใจ ขอเรือนำเธอมาให้ที

ตะวันใกล้จมแผ่นน้ำ สายชลงามดั่งกำมะหยี่

โอ้ว่าดาว ว่าดาวดวงนั้น

แสงพลันริบหรี่ คงริบหรี่เช่นเรา

 ( * ซ้ำ)